
ගරායකා .. (වැල් වටාරම්)
අපේ ළමා කාලය හරිම විනෝදෙන් ගත කළා. අද වගේ නොව එදා ගමේ දානෙට කොටහළුවට මගුලට මරණෙට අනාරාධිතව හැමෝම එකතු වුනා . ඒ කාලෙ නිතරම ගමේ
අපේ ළමා කාලය හරිම විනෝදෙන් ගත කළා. අද වගේ නොව එදා ගමේ දානෙට කොටහළුවට මගුලට මරණෙට අනාරාධිතව හැමෝම එකතු වුනා . ඒ කාලෙ නිතරම ගමේ
හදිසි අවස්ථාවක අපට පළමුවෙන්ම සිහියට නැගෙන්නේ අපේ පවුලේ අය සහ හිත මිතුරන්ගෙන් ලැබුණු උපදෙස්. නමුත් එවැනි, අපට සුලබව අහන්නට දකින්නට ලැබෙන ප්රසිද්ධ උපදෙස් පවා වැරදෙන
ශරීර භාෂා විශේෂඥයින් විශ්වාස කරන්නේ ඔබ ඔබේ අත් දෙකේම ඇඟිලි තරණය කරන ආකාරය ඔබ ගැන බොහෝ දේ පවසන බවයි. මෙම නිගමනය පදනම් වී ඇත්තේ නොබෙල්
මමයි පූර්ණිමයි දවසක් කැළණි පන්සල් ගියා.කොහොමත් මාත් ඔය ගමනට හරි ආසයි. මොකුත් නිසා නෙමෙයි මිනිස්සු කෙලින පිස්සු බලන්න. අනික් මිනිස්සු හැමෝටම වදයක් කරදරයක් වෙන විදියට
හැමදාම කියවනවා විතරක් නිසා අද ලියන්න හිතුවා.කොච්චර දුරකට සාර්ථක වෙයිද දන් නෑ හැබැයි. පලවෙනි පාර ලියන නිසා හොල්මන් අත්දැකීමක් ලියන්නයි හදන්නේ. සාමාන්යයෙන් මගේ ළමා කාලේ
ස්කොට්ලන්තයේ ශාන්ත ඇන්ඩෘස් සරසවි සිසුන් සිය ගණනක් සිය පොත් පත් ඉවත ලා පෙන විදින මෙසේ අතට ගත්තේ නවක සිසුන් – සිසුවියන් පිළිගැනීමේ සාම්ප්රදායික “රයිසින් සති
ලෝක ඉතිහාසය දෙස ආපසු හැරී බැලීමේ දී විවිධ රටවල් ආශ්රිත ව නිර්මාණය වුණු දියුණු ශිෂ්ටාචාර රැසක් අපට හමුවනවා. දකුණු අමෙරිකාවේ පේරු රාජ්යය ආශ්රිත ව බිහිවුණු
කොහොමත් දවසට යම් දුරක් දුවන එක ඇඟට හොඳයි .. ඒත් මේ කියන්නෙ දෙපයින් දුවන එක ගැන නොවෙයි .. ඒත් ජිවිතය වෙනුවෙන් දවසකට අමතර හැතැප්මක් දුවන
සත්ය කතාවක්…….. පොත් මිටියත් බෑගයත් ගුරුමේසය උඩින් තියපු නිමාලි පන්තිය සිසාරා බැල්මක් හෙලුවා.විවිධ හැඩගත් මුහුණු ඈ දෙස නෙත් අයාගෙන සිටියා. සුදු, තලඑළලු, මැලවුනු, දඩබ්බර ආදී
“අනේ මට බෑ අක්කා තේරුම් ගන්නකෝ…ප්ලීස්.”ඒ ටික මම කිව්වේ ඉකිබිඳුමක් එක්ක ඇස්වලින් කඳුළු වැටෙද්දි. “ලොකුදුව දැන් ඔය ඇති.අපි වෙන කෙනෙක් බ්රයිඩ්ස් මේඩ් ට බලමු.නංගි බෑම